“ഹേയ് ഗയ്‌സ്, നമുക്കൊരു സെൽഫി എടുക്കാം?” ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയാതെ എല്ലാവരടേം സെല്ഫിക് പോസ്സ് ചെയ്യുന്ന പ്രതിമ..ഏവരുടേം കയ്യിൽ ഒരു ആധുനിക യന്ത്രമുണ്ടല്ലോ അതും പല വലിപ്പത്തിൽ..എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമുള്ള അത് എന്താണ്, കുറെ പേര് ചിത്രം പകർത്തുന്നു, മറ്റു ചിലർ അതിനെ കുത്തി നോവിക്കുന്നു..ഇവർ എന്താണ്‌ ചെയ്യുന്നത്, ആ യന്ത്രത്തെ പൊക്കി എറിയാൻ പോകുകയാണോ?മുഖത്തു നവ രസങ്ങളും കാണിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ?ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ബാക്കി വെച്ച് നിസ്സoഗ ഭാവത്തിൽ പ്രതിമ വീണ്ടും പോസ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി..

നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി, ശാന്തത, ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം,അങ്ങനെ പ്രതിമയുടെ നീണ്ട പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്ക് അവസാനമായി. ദൈവം പ്രതിമയുടെ മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

“ഹേയ് ബ്രോ, വാട്ട്‌സ് അപ്പ്‌”, ദൈവം ചിരിച്ചുക്കൊണ്ടു പ്രതിമയോട് ചോദിച്ചു .അന്തംവിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന പ്രതിമയോട് ദൈവം വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“വാട്ട്‌ ക്യാൻ i do ഫോർ യു?… ഓ നിനക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ ?”ദൈവം പ്രതിമയുടെ മുഖത്തായി കൈക്കൊണ്ട് ഒരു വായ വരച്ചു.

“നിന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ഞാന്‍ തൃപ്തനായി”.പ്രതിമ ഒന്നും മനസിലാവാതെ അപ്പോഴും അന്തംവിട്ടു നില്‍ക്കുകയാണ്.

“ഹേയ് ബ്രോ , ഞാന്‍ തന്നെയാണ് താങ്കള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന ദൈവം”.

“ദൈവം?” പ്രതിമ ഒരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“യെസ് ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ദൈവം”.

“പക്ഷെ ഈ രൂപം?” പ്രതിമയ്ക്ക് വീണ്ടും സംശയം.

“ഈ രൂപത്തിന് എന്താ പ്രശ്നം ?”ദൈവം തന്നെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി ചോദിച്ചു.

“രൂപത്തിന് പ്രശ്നമില്ല.പക്ഷെ ദൈവം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ വലിയ പ്രകാശം ഉണ്ടാവുമെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെതന്നെ നല്ല വെളുത്ത ഭംഗിയുള്ള രൂപമാണെന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട് ..ഇതിപ്പോ …തലയ്ക്ക് മുകളില്‍ പ്രകാശം കണ്ടില്ല .. വെളുത്ത രൂപമായോ തോന്നിയില്ല… പിന്നെ ഇത്ര ആധുനികമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ദൈവം ധരിക്കുമോ ?പിന്നെ താങ്കളുടെ കയ്യിലും ഉണ്ടല്ലോ ആ ആധുനിക യന്ത്രം?”സംശയം മാറാതെ പ്രതിമ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“ദൈവം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞേ? മുന്‍പ് നീ എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?” ദൈവം തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

“അതില്ല. പക്ഷെ മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ദൈവങ്ങള്‍ എന്നാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌“.

“ആരാധനാലയങ്ങളും മതങ്ങളും ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല .ഞാന്‍ ഒരു മതത്തിന്‍റെയും അംബാസിഡർ അല്ല. എനിയ്ക്ക് വേറെ ശാഖകളും ഇല്ല”.

“അപ്പൊ ഈ വേഷം”.

“മനുഷ്യര്‍ പല യുഗങ്ങളും കഴിഞ്ഞ്‌ മോഡേണ്‍ യുഗത്തിലെത്തി നില്‍ക്കുകയല്ലേ …ദൈവം മാത്രം ഇനി എന്തിന് സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്‍റെ ആത്മാവും പേറി നില്‍ക്കണം? ആരാ ഒരു ചേഞ്ച്‌ ആഗ്രഹിക്കാത്തെ?”

“..പിന്നെ ഈ ഭാഷ?സാധാരണ ഭക്തന്‍ എന്നൊക്കെയല്ലേ ദൈവങ്ങള്‍ വിളിക്കുക ..ഇതെന്താ ബ്രോ?അതുപോലെ ഈ യന്ത്രം അത് മനുഷ്യരുടെ അല്ലേ?”

നേരത്തെ പറഞ്ഞപോലെ ആരാ ഒരു ചേഞ്ച്‌ ആഗ്രഹിക്കാത്തത്? അതുക്കൊണ്ടു ആക്കിയതാണ്, പിന്നെ ഈ യന്ത്രം, മൊബൈൽ എന്നാണു പേര്, ഇതിലൂടെ ആണ്‌ ഞാൻ ഇപ്പൊ നമ്മടെ നാട്ടുകാരുടെ പരാതീനകൾ അറിയുന്നത്..അതിനായി എന്റെ സുക്കർ അണ്ണൻ ഒരു സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്..അതിലുടെ ആണ് ഇപ്പോൾ അവർ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതു, അതൊക്കെ വിടു, ആഗ്രഹങ്ങൾ വല്ലതും ഉണ്ടോ ? ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറയു ഞാന്‍ സാധിപ്പിച്ചു തരാം”

“ഉണ്ട് .എനിയ്ക്ക് ജീവനുള്ള മനുഷ്യനായി മാറണം .ആരാ ഒരു ചേഞ്ച്‌ ആഗ്രഹിക്കാത്തത്?” പ്രതിമ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു.

“നോ, ഇമ്പോസ്സിബിൾ…സാധ്യമല്ല”.

“ആദ്യം ദൈവം എതിർത്ത് നിന്നെങ്കിലും പിന്നീട് സമ്മതിച്ചു.,ഓക്കേ.നിന്നെ വേണമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് മനുഷ്യനാക്കി തീര്‍ക്കാം .ഒരു ദിവസത്തേക്ക് മാത്രം. അതില്‍ കൂടുതല്‍ പറ്റില്ല .സമ്മതമാണോ ?”.പ്രതിമ ഒന്നാലോചിച്ച ശേഷം ശരിയെന്നു പറഞ്ഞു.

“വണ്‍ മോര്‍ കണ്ടിഷന്‍. മനുഷ്യന്‍ ആണെങ്കില്‍ കൂടിയും നിനക്ക് സംസാരിക്കാനോ പ്രതികരിക്കാനോ പറ്റില്ല. എല്ലാം കാണാം കേള്‍ക്കാം”

“സമ്മതം”, പ്രതിമ സന്തോഷത്തോടെ തന്‍റെ സമ്മതം അറിയിച്ചു.

“ശരി. നിനക്ക് ഇത് രാജ്യത്ത് പോകണം?”

“ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടിലോട്ട് പോയാല്‍ മതി”

ആഹാ ബെസ്റ്റ്, ദൈവം ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

“എന്താ ചിരിച്ചത്?”

“നത്തിങ് ബ്രോ, ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെ. ഈ ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ നീ ഇവിടെ തന്നെ തിരിച്ചു വരണം“. പ്രതിമ സന്തോഷത്തോടെ തലകുലുക്കി താന്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യ ശരീരമായി പ്രതിമ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടിലോട്ടു പോയി. ദൈവം അനുവദിച്ച ആ ദിവസത്തിന്‍റെ സമയ പരിധിയ്ക്ക് മുന്‍പുതന്നെ പ്രതിമ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വാടിയ മുഖമായി നില്‍ക്കുന്ന പ്രതിമയെ നോക്കി ദൈവം ചിരിച്ചുക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.

“ഹായ് ബ്രോ, ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൂടിയും ബാക്കി ഉണ്ടല്ലോ അതും കഴിഞ്ഞ്‌ വന്നിരുന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നല്ലോ”.പ്രതിമ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ദൈവം വീണ്ടും ചോദിച്ചു

“എന്ത് പറ്റി ബ്രോ. മുഖത്തൊരു വിഷമം”.

“ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാടല്ല അത്. വെറും ഭ്രാന്താലയമാണ് ആ നാട്”

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ എന്‍റെ നാട്?”

“ആ നാട്ടില്‍ മനുഷ്യരാരുമില്ല. എല്ലാവരും പ്രതിമകളാണ്, പ്രതികരണശേഷിയില്ലാത്ത വെറും പ്രതിമകള്‍. കണ്‍മുന്നില്‍ എത്ര വലിയ അനീതി നടന്നാലും അക്രമം നടന്നാലും ഒന്നും ചെയ്യാതെ നടന്നട്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ പ്രതികരിക്കാതെ ഞാനെന്ന ഒറ്റ ബിന്ദുവിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്ന വെറും പ്രതിമ. അവിടെ കണ്ട പല കാഴ്ചകളും കണ്ണ് നനക്കുന്നതായിരുന്നു. പുത്രന്‍ മരിച്ച ഒരമ്മ നീതിക്ക്‌ വേണ്ടി തെരുവില്‍ നിന്നു കരയുന്ന കാഴ്‌ചയാണ് ആദ്യം കണ്ടത്. ഒരല്‍പ്പം പോലും ആ അമ്മയുടെ കണ്ണീരിനു വിലകല്‍പ്പിക്കാതെ ഒരു കൂട്ടം അധികാര വര്‍ഗ്ഗങ്ങൾ ആ അമ്മയെ ആ തെരുവിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി. മാധ്യമങ്ങളും ജനം തിരഞ്ഞെടുത്ത രാഷ്ട്രീയക്കാരും ആ അമ്മയുടെ ദുഃഖത്തെ ചാനല്‍ ചര്‍ച്ചകളും പ്രെസ്സ് മീറ്റിങ്ങുകളും നടത്തുന്നു.ഒരു മൃഗത്തെ കൊന്നാലോ കല്ലെറിഞ്ഞാലോ അത് ചെയ്തവനെ തുറങ്കലില്‍ അടക്കാനും അടിച്ചു കൊല്ലാനും ഒത്തു കൂടുന്ന മൃഗ സംരക്ഷണ സംഘങ്ങളെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ ആ പരിസരത്തുപ്പോലും കണ്ടില്ല .ഒരു പക്ഷെ മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമേ അവര്‍ വാ തുറക്കുന്നുണ്ടാകു. തെരുവ് പട്ടിക്കുള്ള വില പോലുമില്ലേ ഒരു മനുഷ്യ ജീവന്? വേറെ ചിലര്‍ തെരുവില്‍ ഇറങ്ങാതെ പ്രശസ്തമായ ഒരു സാമൂഹിക മാധ്യമത്തിലൂടെ ഫേസ്ബുക് എന്നാണു പേരു, അവരുടെ പ്രതികരണങ്ങള്‍ അറിയിച്ചു .അമ്മയെ തല്ലിയാലും രണ്ട് അഭിപ്രായമുള്ള ആ നാട്ടില്‍ കുറച്ചുപേര്‍ അനുകൂലിച്ചും മറ്റുചിലര്‍ പ്രതികൂലിച്ചും കൈ നനയാതെ അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.മുഖത്ത് നോക്കി പ്രതികരണം അറിയിക്കാന്‍ ധൈര്യമില്ലാത്ത കോമാളികള്‍..പ്രവര്‍ത്തിക്കുക അല്ലെങ്കില്‍ മരിക്കുക എന്ന ഗാന്ധിയന്‍ ആശയത്തെ സ്വീകരണമുറിയിലെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എന്ന യന്ത്രം മുഖേന ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ ആക്കിയിരിക്കുന്നു ഇക്കൂട്ടര്‍. തന്‍റെ മകളെ വകവരുത്തിയ ഒരു ഒറ്റകയ്യനെ പിടികൂടിയിട്ടും അവന് പരാമാവധി ശിക്ഷ നല്‍കാന്‍പോലും കഴിയാത്ത നിയമത്തെ കണ്ണീരോടെ നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്ന ഹതഭാഗ്യയായ ഒരമ്മ. മകള്‍ പോയ ദുഃഖത്തില്‍ ജീവിതം ആ അമ്മ ഉന്തി നീക്കുമ്പോള്‍ ഉന്തിയ വയറുമായി കൊഴുത്തൊരു തടിമാടനായി കോടതിയില്‍ ഹാജരായ ആ ഒറ്റക്കയ്യന്‍ ജയിലില്‍ ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുകയാണ്. പിടികൂടുന്ന സമയത്ത് ചെണ്ടകോല്‍ പോലെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒറ്റക്കയ്യന്‍ തടിമാടനായത് ജയിലിലെ ആഹാരം മോന്തിയിട്ടാകണം” പ്രതിമ ദീര്‍ഘമായി നിശ്വസിച്ചു.

“പിന്നേയും കണ്ടു നീതിയ്ക്ക് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയ പല മാതാപിതാക്കളെ, കാമവെറിയന്മാരായ മനുഷ്യ മൃഗങ്ങളെ, കൈക്കൂലി തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥ വര്‍ഗ്ഗത്തെ, കട്ട് മുടിപ്പിച്ചും അഴിമതി നടത്തുകയും ചോദ്യം ചെയ്താല്‍ തെളിവുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശ്വാനന്മാരെ, സിനിമ കാണാൻ വേണ്ടി തല്ലു കൂടുന്ന യുവത്വത്തെ, സ്ത്രീ മേധാവിത്വം വേണം എന്ന് പറയുന്ന കുറെ പെണ്ണുങ്ങളെ, ജാതിയുടെയും മതത്തിന്‍റെയും സ്വാധിനത്തിലൂടെ വിഷം കുത്തിവെച്ച് ഒരു തലമുറയെ തന്നെ വഴി തെറ്റിക്കുന്ന മതവെറിയരെ, ആഘോഷിക്കാന്‍ കുപ്പികള്‍ കാത്ത് ക്ഷമാശീലരായി നീണ്ട വരിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മൂഡന്‍മാരെ…കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായ കാഴ്ച വരി വരിയായി റേഷന്‍കടയ്ക്ക് മുന്നിലായി ഔദാര്യമായി കിട്ടുന്ന അരിമണി വാങ്ങാനും വോട്ടെടുപ്പ് സമയത്ത് ക്ഷമയോടെ വെയില്‍ കൊണ്ട് പ്രതിനിധികളെ ജയിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നവർ, അവർക്കൊന്നും പറയാനില്ല, പ്രതികരിക്കാനില്ല. കണ്ണുകള്‍ അടച്ച് ചെവിയും വായയും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു പ്രതിമയുടെ ജീവിതം നയിക്കുന്ന സാധുക്കള്‍ .ഞാനോ ജന്മനാ ഒരു പ്രതിമ എന്നാല്‍ അവരോ?”

“കഴിഞ്ഞോ” ദൈവം ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എല്ലാ മതങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്‍റെ രണ്ടാം വരവിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന കേട്ടിട്ടുണ്ട്.മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനെ പച്ചയ്ക്ക് തിന്നുന്ന കാലത്താണോ അങ്ങയുടെ എഴുന്നെള്ളത്ത്?”

“അനുവദിച്ച സമയം കഴിഞ്ഞു ബ്രോ “, ദൈവം പ്രതിമയുടെ വായ മായിച്ചുകളഞ്ഞു. പ്രതിമ നിശ്ചലമായി ഉണ്ട കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു വെച്ച് വിദൂരതയിലെയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നു..